Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

1821


Δεν αρκεί το βλέμμα 
αετίσιο να στρέφεται 
στον ουρανό
για να πυρώσει μιαν ιδέα

Δεν καυτηριάζεται ο φόβος 
Δεν λιώνει η δυσπιστία 
μόνο επειδή χέρια πληγωμένα 
αγκαλιάζουν απλανείς αστέρες 

Πρέπει και τα πέλματα 
ιδρωμένα να 'ναι 
ριζωμένα 
πάνω στης γης το χώμα
Δήμητρα Λογγίνου

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Παλίρροια


Νεράκι τρέχει η ζωή 
στου κόσμου το ποτάμι 

Με ορμή πέφτουν τα βάσανα 
στην ήρεμη λιμνούλα 
  για λίγο...

Μέχρι να τη λούσει το φεγγάρι 
η παλίρροια θα χει υποχωρήσει 
Δήμητρα Λογγίνου

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Αντανακλάσεις



Χιλιοτραγουδισμένο 
γεφύρι πέτρινο
στο ρυάκι επάνω
κίτρινες κορδέλες σαν φοράς
της μνήμης τα βήματα ξυπνάς 

της μνήμης τα βήματα ξυπνάς 
κίτρινες κορδέλες σαν φοράς 
στο ρυάκι επάνω 
γεφύρι πέτρινο 
χιλιοτραγουδισμένο 
Δήμητρα Λογγίνου

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Νερόμυλος


Μύλε...
καθώς γυρίζεις, 
την πίστη οξυγόνωσε 
Δώσε φτερά στο αύριο
θάρρος και τόλμη πότισέ το
Δήμητρα Λογγίνου

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Πειραιάς



Με αφορμή ένα τραγούδι
για του Περαία τη γωνιά
με καράβι φτερωτό σαλπάρω
πάω βόλτα στα παλιά

νησάκι μικρό την αντικρίζω
τούτη εδώ τη γειτονιά
που 'χει βαρκάρη αγέρωχο
λεβέντη μες στη φουρτουνιά

Μινύες, Πελασγοί και Φοίνικες
φτιάξαν πράγματα πολλά
όπως  το γνωστό Σηράγγιο,
ή « Σπηλιά Παρασκευά»

Και να!  Στου Περικλή την εποχή,
τούτη η πόλη γίνεται λαμπρή!

Ιππόδαμος και Θεμιστοκλής
ανέγερση κάνουν θαυμαστή!
τείχη χτίσανε τρανά,
τα λεγόμενα Μακρά

μα στου Βυζαντίου τα έτη
η πόλη χάνει την αλλοτινή της αίγλη!

λιοντάρι μαρμάρινο μες στο λιμάνι
αγρυπνίες προστασίας  κάνει
Porto Leone λένε τον Περαία
κι υποδουλώνεται μοιραία

Ναι...θα κρατήσει για πολύ
Όλη αυτή η παρακμή!
μέχρι τους χρόνους του 21
χαρά δεν υπάρχει για κανέναν

μα στης Επανάστασης τον ξεσηκωμό
η  πόλη σηκώνει λάβαρο ιλαρό!

Καραϊσκάκης καλπάζει βροντερά
φτιάχνει ταμπούρια για τη λευτεριά
Μιαούλης κλείνει τα στενά
σπάζει αποκλεισμούς γοργά

Σε Άγιο τάσσεται η πόλη αυτή
που 'χει ταπεινή καταγωγή
τον Άγιο Σπυρίδωνα τιμούμε
για τα θαύματά του τον ευχαριστούμε

και σαν ο χρόνος πια περάσει
και στον 19ο αιώνα φτάσει…

Το Ρεμπέτικο υμνούμε
και με χαρά μονολογούμε
πως της εργατιάς τα πάθη,
διαπαιδαγωγούνε δίχως λάθη

Με ένα κύμα γεμάτο αφρό
φτάνω στον αιώνα πια τον 20ο

Καλλιτέχνες, επιστήμονες, παιδαγωγοί
κάνουν την πόλη ξακουστή
κτίρια χτίζουνε, σχολειά
βάζουν θεμέλια γερά

Σαν ξημερώσει Κυριακή
στο γήπεδο γίνεται γιορτή
Ολυμπιακός ή Εθνικός;
Θεέ μου τι πανζουρλισμός!

Όσο  ο χρόνος θα κυλά
η ιστορία αυτή θα προχωρά….

Χρυσές σελίδες θα γραφτούν
αφού σε άλλους αιώνες ειπωθούν
μα ένα θα έχω στην καρδιά
την Αγάπη μου για τον Πειραιά!
Δήμητρα Λογγίνου

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Το Πορτρέτο Της Ελπίδας



Λένε πως αν κοιτάξεις κάποιον
βαθιά μέσα στα μάτια 
διαβάζεις την ψυχή του 

Κοίτα παιδί μου τα δικά μου,
πάνω στον καμβά τους 
σκιαγραφείται η σκιά σου 

κι ύστερα ρώτα...

έναν κομπάρσο άστεγο 
τι ονειρεύεται στους δρόμους 
σαν κοιμάται 

την αγάπη
την στοργή 
ή τη θαλπωρή 

Ίσως δυσκολευτεί να σ΄απαντήσει 

Ρώτα τον... 
Τι ποθώ εγώ 
την απάντηση να 'σαι σίγουρη  γνωρίζει

τη στιγμή που θα σε ξαναδώ

Γιατί ξέρει...
πως μέρα με τη μέρα 
δημιουργώ...

Μικρά καθημερινά θαύματα 
πολύτιμα κομμάτια 
για να μπορώ να ζω...
Δήμητρα Λογγίνου

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Η Αγάπη Του Οδυσσέα


Στου γλαυκού τις αποχρώσεις
ρυτιδωμένα τα νερά
την Ιθάκη σου αγκαλιάζουν 
τιμημένε Βασιλιά 

Σκάβουν μέσα στους αιώνες 
την ευχή σου για να βρουν 
το πολυμήχανο μυαλό σου 
και τα πάθη σου υμνούν 

Στο παλάτι σου εφτάνουν 
δέος αντίπαλο θωρούν 
για της αγάπης τα τεχνάσματα 
δακρύζουν και παρηγορούν 

Στου γλαυκού τις αποχρώσεις 
κρυσταλλωμένα  τα νερά 
έρωτα ιδανικό φυλούνε 
"Φως" στη νέα τη γενιά 
Δήμητρα Λογγίνου

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Της Βαρκούλας Γηρατειά


Του θυμού αφαιρείς 
τον πικρόχολο καημό 
του προσδίδεις 
κάτι το καλό 

Ευθυμία σε είπαν 
δυο αγόρια νεαρά
σκέψεις έκαναν
για ταξίδια αλαργινά

Τους χάρισες γέλια και χαρές 
λαμπρές, ξέγνοιαστες, γαλήνιες στιγμές 

Μα ποιος αλήθεια να μπορεί 
απ΄ την άρμη να κρυφτεί; 

Σε άφησαν μόνη 
μες στην ειρωνεία 
να σκεβρώνεις
στην αφιλόξενη γωνία

Σμαραγδένια, γήινη και τιρκουάζ φθορά 
σου δίνει άλλη ομορφιά 

Τους αγνώμονες ξεχνάς 
χωρίς να αφορίζεις 
χρόνο ήρεμο 
αποζητάς να ζήσεις    
Δήμητρα Λογγίνου

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Κυκλαδίτικο Νυχτερινό


Εκκλησάκι κυκλαδίτικο 
στης νυχτιάς τη λησμονιά 
έχεις μόνο ένα φίλο 
την καμπάνα που χτυπά 

Εκκλησάκι κυκλαδίτικο 
στης νυχτιάς τον πανικό 
του κεριού το δάκρυ στάζει
στο φόρεμά σου το αγνό 

Εκκλησάκι κυκλαδίτικο 
προσευχήσου και για μένα 
να βρω άνθρωπο να μ'αγαπά 
όπως ο Χριστός εσένα
Δήμητρα Λογγίνου

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Δρόμος Κατοπτρικός



Απόγευμα υποτονικό 
την πορεία τους χαράζουν 
καράβια με κλειστά πανιά 
τη θάλασσα δαμάζουν

Μες στου πελάου την απλωσιά 
πιστεύουν πως θα βρούνε 
τον θησαυρό για την ψυχή 
σε άλλο δρόμο αναζητούνε 

Χαμογέλασε το σύννεφο 
στην παιδικότητά τους 
βάλθηκε από κοντά 
να δείξει την άγνοιά τους 

Βαμβακερή καμπύλη εφάνηκε
στον ορίζοντα επάνω 
ο κόσμος όλος μια στροφή 
με το ίδιο τέλος και αρχή. 
Δήμητρα Λογγίνου

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Αρχοντικό



Της αρχοντιάς ο γίγαντας 
με το κρασί στο χέρι 
πύλες ανοίγει πριν το δειλινό 
καλούδια εσπεριδοειδών να φέρει

Σαστίζει ο ήλιος σαν βρεθεί 
μπρος στην κορμοστασιά του 
κρύβεται μέσα στο δεντρί 
που βρίσκεται μπροστά του

Σκιές φυτρώνουν από παντού 
τον γίγαντα να σβήσουν 
μπροστά σε τόση λεβεντιά 
αδύνατο να ζήσουν
Δήμητρα Λογγίνου


Πορτοκαλένια


Πορτοκαλένια, 
πάλι τις ρίζες σου ζητάς;
Το δεντράκι τι σου φταίει 
και το παρελθόν κρατάς; 

Δεν είναι κράτημα αυτό ξένε, 
είναι γνώση, είν' ζωή
ειν΄της μοίρας πεπρωμένο 
που στην αλήθεια οδηγεί 
Δήμητρα Λογγίνου

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Περιπλανώμενοι Μουσικοί


Σε πλακόστρωτο δρομάκι
μιας εποχής αλλοτινής
δυο τροβαδούροι αφηγούνται
μόνο με νότες μουσικής

Μιλούν για του τόπου τους τα ήθη
τα έθιμα και τον πολιτισμό,
βιώνουν κάθε τους τραγούδι
από το πρώτο του λεπτό

Την τέχνη τούτη δεν αλλάζουν
κι ας μη βγάζουνε πολλά,
γιατί είναι η μόνη που τους δένει
με την πατρίδα τους στην ξενιτιά.
Δήμητρα Λογγίνου

Στης μικρής αυλής το σπιτικό




Στης μικρής αυλής το σπιτικό
βασιλικός ανθίζει
το φύλλωμά του ευωδιά
ελπίδας παράθυρο ν΄ ανοίξει

Επανάσταση θε κι αποζητά
έναν λόγο μιαν αιτία
μα τ’ όνειρο νωχελικά χτυπά
ψαθί μιας ναρκωμένης κοινωνίας

Στης μικρής αυλής το σπιτικό
βασιλικός πεθαίνει
ψάχνει τρόπο να βρει ικανό
την ελπίδα ν’ ανασταίνει

Βλέπει νέο να βοηθά
σε μακρινό τραπέζι
να δίνει τη δική του τη μπουκιά
σε μικρό παιδί που ζητιανεύει

Στης μικρής αυλής το σπιτικό
βασιλικός γεννάται
Μες σε τσουκάλι ανθρωπιάς
η ελπίδα τώρα ευλογάται
Δήμητρα Λογγίνου




Ναζιάρικο τραγούδι


Κελάηδησε κι εκείνος πέταξε 
γρήγορα κοντά της 
φιλί να δώσει γαλανό 
λουλούδι στην καρδιά της 
Δήμητρα Λογγίνου 

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Ατενίζοντας Τις Σκέψεις



Μέσα από το ελαφρύ αεράκι 
ξεπροβάλει ο ήχος της  φωνή σου,
στου χάους τον ορίζοντα 
χαράσσεται η  ψυχή σου

Μες  στο μυαλό ξυπνούν
λόγια γλυκά και ωραία

Περιπλανιέμαι μέσα στην ασφάλεια 
της δροσερής σκιάς… 

Σε θάλασσες συναισθηματικές
Σε ωκεανούς γλυκόπικρους
Και μες στον βυθό της συγκίνησης 
αισθάνομαι πως είμαι πιο ψηλά …

Κατεβαίνω….
Συλλέγω την άρμη της θάλασσας 
τα χρώματα των λουλουδιών 
σμιλεύω στο ξύλο του καθίσματος
το αινιγματικό  ομοίωμά σου

Έτσι… 
για να σε βλέπω πάντα
για να μη μου λείψεις ποτέ 
για να μυρίζω το άρωμά σου 
για να χω κάτι να σου στείλω 
και μια αφορμή να σου μιλήσω
Δήμητρα Λογγίνου

Νυχτερινή Θαλασσοταραχή






Ζήλεψε ο άνεμος ...
τη λαχτάρα του ανθρώπου για τη θάλασσα
 και μοχθηρά βάλθηκε να τη συκοφαντήσει

Στον ύπνο τον γλυκό την έπιασε, 
στα ονειρικά της τα ταξίδια , 
 Με την ανάσα του της έλυσε 
τα κοριτσίστικα κοτσίδια

Απότομα κύματα ξεχύθηκαν 
από την πλούσια κεφαλή της 
έσκασαν βίαια στην ακτή παρά τη θέλησή της

Ξαφνιάστηκαν οι άνθρωποι 
κι άναψαν βιαστικά τα φώτα,  
μαγεμένοι αντίκρισαν 
τον χρυσόμαυρο χιτώνα 
Δήμητρα Λογγίνου 

Το χέρι του Ήλιου




Ήλιος.... ένας αιώνιος καλλιτέχνης, 
ο δάσκαλος του βαθυστόχαστου ζωγράφου, 
μετατρέπει τις ζωοποιούς αχτίδες του σε αέναα πινέλα 
που χαϊδεύουν αόρατα λείες και στιλπνές επιφάνειες 
για να σκιαγραφήσουν το τοπίο που βρίσκεται πίσω τους. 
Δήμητρα Λογγίνου