Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Αιθεροβασία


Περπάτησα στο καταπράσινο λιβάδι 
μιας περασμένης εποχής
αφέθηκα ελεύθερα πάνω στη χλόη 
της απρόσωπης μοίρας μου

κοίταξα ψηλά, πολύ ψηλά
είδα τις σταγόνες της βροχής
να δραπετεύουν  από την αγκαλιά του ουρανού

ασταμάτητα έπεφταν πάνω στη γη
σκορπίζονταν με βία γύρω μου
άφηναν μια γεύση λησμονιάς 
από τον χρόνο που έφυγε

άνοιξα το χέρι μου, έπιασα μία από αυτές
ήταν η σταγόνα του δικού μου 
και του δικού σου ονείρου

Μα ξαφνικά η πιο δυνατή απ’ όλες
τις ανάσες του ανέμου την πήρε μακριά 
-κάπου εκεί-
μέσα στο απέραντο λιβάδι 

                                                 Δήμητρα Λογγίνου

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Πόνος




Τα  σπλάχνα μου παγώνουν,
ο φόβος με συντροφεύει

Το όνειρο θαμμένο κάτω από τα συντρίμμια  με κοιτά … 
Ψάχνει κι αυτό μια απάντηση στο «Γιατί» 

Ποιος θα βρει δύναμη να το φωνάξει;
Ποιος είναι πρόθυμος να αγκαλιάσει; 

Λαχταρώ ν’ ανακουφιστώ στο φως της εργατιάς 
Στην προσευχή την ώρα της βιοπάλης

Δεν αντέχεται η μοναξιά, είναι φίλη της σκέψης…

                                                                                  Δήμητρα Λογγίνου

Παιδική Αθωότητα



Χτες βράδυ, δυο άγγελοι μπήκαν 
στην κάμαρή μου
Αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουν 
Την πιο κρυφή ευχή μου

Φορούσαν ρούχα αστραφτερά, 
από ασήμι, μετάξι
κι αστέρια κεντητά

Τους είπα σ’ ένα όνειρό σου να διαβούν
κι ότι πιο πολύτιμο βρουν 
το πρωί ως δώρο να μου φέρουν 

Έφυγαν σαν αστραπή
μα γύρισαν προτού 
να χαράξει η αυγή 

Στα  χέρια τους ένα ολόχρυσο 
κουτί κρατούσαν
 και με δάκρυα μου εξηγούσαν 

Πως για χάρη μου απόψε παραστράτησαν 
Και την ψυχή του μικρού τους 
αδερφού μου χάρισαν 
                                                 
                                                               Δήμητρα Λογγίνου 

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Το πυροφάνι



Μια ζωή γεμάτη θάλασσα, μια ζωή γεμάτη από νοσταλγία, αρμύρα, αγωνία και μοναξιά. Ο Αντρέας γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει να είσαι ψαράς, τι σημαίνει να παλεύεις μέρα και νύχτα με το αδάμαστο υγρό στοιχείο για να βγάλεις το ψωμί σου. Ήξερε πως οι αληθινές αξίες της ζωής  αποκτιούνται με κόπο και μόχθο.

Κίτρινα Φύλλα



Με νωχελικές κινήσεις, η Αλίκη κάθισε στην  πολυθρόνα.. Έγειρε το κεφάλι της, έκλεισε τα βλέφαρά της κι άρχισε να θυμάται τα γεγονότα  που άλλαξαν τη ζωή της, τούτο το φθινόπωρο.