Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Κίτρινα Φύλλα



Με νωχελικές κινήσεις, η Αλίκη κάθισε στην  πολυθρόνα.. Έγειρε το κεφάλι της, έκλεισε τα βλέφαρά της κι άρχισε να θυμάται τα γεγονότα  που άλλαξαν τη ζωή της, τούτο το φθινόπωρο.

Ήταν το πρώτο απόγευμα του Σεπτεμβρίου. Με συντροφιά ένα βιβλίο, απολάμβανε τη μελωδία της θάλασσας, ακουμπώντας τα όνειρά της στο σιδερένιο παγκάκι του λιμανιού. «Διαλέγεις τον λάθος τρόπο». Η Αλίκη ακολούθησε  τον ήχο που την έβγαλε από τις σκέψεις της  και αντίκρυσε τη φιγούρα που στεκόταν  απέναντί της.  «Ορίστε;» «Αν κρατάς στάσιμα τα όνειρά σου, δε θα πραγματοποιηθούν. Διωξ΄τα μακριά ,να μπορούν να επιστρέψουν».  Η γυναίκα απομακρύνθηκε. Κάποια  φύλλα είχαν ήδη πέσει. Μάζεψε τρία. Στο πρώτο χάραξε  νοερά τη φίλη που ποτέ της δεν είχε, στο δεύτερο τη μεγάλη αγάπη , στο τρίτο την οικογένεια που επιθυμούσε και άφησε το απαλό αεράκι να τα παρασύρει μακριά.

Έφτασε του Σταυρού. Στο οινοποιείο, όπου εργαζόταν, οι προετοιμασίες για τον τρύγο…πυρετώδεις. «Δε γίνεται να δουλέψω  το Σαββατοκύριακο Ηλία. Πού θα αφήσω το παιδί; Μόνη μου το μεγαλώνω!». Η Αλίκη κοίταξε συμπονετικά τη Μαρία που προσπαθούσε μάταια να τον πείσει. «Θα δουλέψω εγώ και αυτό το Σαββατοκύριακο… στη θέση της, το παιδί της την έχει ανάγκη». Ο Ηλίας έγνεψε καταφατικά. «Ευχαριστώ για την κατανόηση. Δουλεύουμε καιρό μαζί, όμως δεν έχουμε γνωριστεί. Τι λες να σου κάνω το επόμενο Σαββατοκύριακο το τραπέζι μετά τη δουλειά;» είπε κι ένα κίτρινο φύλλο στάθηκε πάνω στον δεξί ώμο της Αλίκης…

Η φιλία τους εξελίχτηκε γρήγορα σε κάτι πολύ δυνατό. Στα μέσα του Οκτώβρη η Θεσσαλονίκη ζούσε την προσμονή της τριπλής επετείου της . Η οργάνωση των εκδηλώσεων για την απελευθέρωση του 1912 ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, και τη στρατιωτική παρέλαση της 28ης , είχαν προσδώσει στην πόλη χαρακτήρα πανηγυρικό.

Εκείνο το απόγευμα, η Αλίκη δεν κατάφερε να  αποφύγει την κίνηση. Έφτασε βράδυ στο πατρικό της. Λίγα μέτρα  πριν το σπίτι, μια ανδρική φωνή τη σταμάτησε. «Περνάς από εδώ τόσα χρόνια, δεν με έχεις προσέξει;» Τον κοίταξε κι αισθάνθηκε δέσιμο ψυχής. «Αν μου μιλούσες... θα σε πρόσεχα» είπε ακουμπώντας στο διπλανό δέντρο, για να κρύψει την ταραχή της. Ένα κίτρινο φύλλο έπεσε στα πόδια της…

Η εκκλησία στολίστηκε με πολύχρωμα χρυσάνθεμα ,σύμβολο του Νοεμβρίου. Ένιωθε πως είχε κάτι από εκείνη την ηρωίδα της χώρας των θαυμάτων και φοβόταν μη και τυχόν ξυπνήσει…
Το πρώτο βράδυ, ο Αλέξης δε διάλεξε να το περάσουν σε κάποιο ακριβό ξενοδοχείο, παρά σε μια ερημική παραλία. Ήταν 17 Νοεμβρίου. Η νύχτα των Λεοντιδών. Νύχτα για άγρια ρομαντικούς ανθρώπους. Το ζευγάρι επισφράγισε τον έρωτά του κάτω από τον καταρρακτώδη χορό  των φλεγόμενων πεφταστεριών.

« Κυρία Καρνέζη σε δέκα λεπτά μπαίνετε». Η Αλίκη σήκωσε το κεφάλι της,  άνοιξε τα μάτια της και αφουγκράστηκε τον ήχο της τελευταίας βροχής του Νοεμβρίου. Αγωνιούσε... όπως αγωνιά κάθε έγκυος, όταν επισκέπτεται το γιατρό.  «Θα είναι καλά το μωρό;» αναρωτιόταν. «Θα είναι» απάντησε ο Αλέξης που είχε διαβάσει το μυαλό της. «Όμως πρέπει να προσέχεις. Κοίτα τι έχεις. Από πού πέρασες;» ρώτησε, καθώς της έδειχνε ένα κίτρινο φύλλο που μόλις είχε ξεμπερδέψει από τα μαλλιά της…
Δήμητρα Λογγίνου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου